Ocena militaryzacji

Ocenę militaryzacji jako czynnika sztucznego i przejściowego ożywienia koniunktury w gospodarce kapitalistycznej potwierdza w pełni historia cykli koniunkturalnych po II wojnie światowej, przede wszystkim w USA, gdzie stopień militaryzacji gospodarki był w tym okresie największy. Załamania koniunktury o różnej głębokości występowały tam przy różnym poziomie obciążenia gospodarki zbrojeniami. Przeciw tezie o militaryzacji gospodarki jako metodzie nakręcania koniunktury i stymulowania wzrostu gospodarczego przemawia m.in. i to, że takie kraje kapitalistyczne, jak Japonia i RFN, przeżywały okresy najbardziej pomyślnego wzrostu gospodarczego właśnie wtedy, gdy obciążenie ich gospodarki zbrojeniami było najniższe. W RFN były to lata pięćdziesiąte, zwłaszcza pierwsza ich połowa, a Japonia — mając najniższe wśród rozwiniętych krajów kapitalistycznych obciążenie gospodarki zbrojeniami — osiąga zarazem najwyższe wskaźniki wzrostu gospodarczego w całym okresie po II wojnie światowej. Czynnikiem osłabiającym stymulowanie koniunktury gospodarczej przez procesy militaryzacji jest charakter postępu technicznego w produkcji uzbrojenia, będący rezultatem rewolucji naukowo-technicznej. Nowoczesne uzbrojenie wymaga dziś mniej tradycyjnych surowców strategicznych — przede wszystkim stali, natomiast więcej elektroniki, metali rzadkich, mas plastycznych itp. Poza tym wzrasta też w procesie przygotowania i kontynuowania produkcji uzbrojenia rola nakładów na prace naukowo-badawcze i rozwojowe.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>