Oddzialywanie na koniunkture

Keynesowską koncepcję oddziaływania na koniunkturę środkami interwencjonizmu państwowego streścić można następująco: 1. Ponieważ o stanie zatrudnienia i poziomie aktywności gospodarczej decyduje w ostatniej instancji poziom działalności inwestycyjnej – – zadanie państwa polega na przygotowaniu systemu bodźców, które w okresie spadku koniunktury powinny spowodować wzmożenie prywatnej działalności inwestycyjnej. 2. Istotą tych bodźców ma być stworzenie warunków, które czyniłyby nowe inwestycje bardziej opłacalnymi, dałyby, używając terminologii Keynesa, wzrost „krańcowej wydajności kapitału”. Zestaw środków proponowanych przez Keynesa jest tutaj dość różnorodny. Jednym z nich jest polityka monetarna banku centralnego, która przez operowanie podażą pieniądza oddziaływać ma na wysokość stopy procentowej, a za jej pośrednictwem — na poziom opłacalności inwestycji. Do tego samego celu prowadzić ma polityka „otwartego rynku”, polegająca na dokonywaniu przez bank operacji zakupu czy sprzedaży papierów wartościowych na rynku pieniężnym. Obniżka stopy procentowej byłaby osiągalna w tym przypadku w drodze zakupu przez bank centralny papierów wartościowych po cenie wyższej od panującej na rynku. Cena ta doprowadziłaby nie tylko do obniżenia stopy procentowej, ale również do zwiększenia rezerw gotówkowych banków handlowych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>