Pozyczki wewnetrzne

Oprócz podatków, jednym z poważnych źródeł dochodów, ale także i obciążeń skarbu państwa, były w XIX w. pożyczki wewnętrzne, i zewnętrzne. Znane od dawna, w XVIII w. pożyczki wewnętrzne coraz częściej zaczęły nabierać charakteru przymusowego, stawały się jak gdyby dodatkowym podatkiem obciążającym ludność. Pożyczki zaciągano w zasadzie w przypadkach wyjątkowych, zwłaszcza w czasie wojen, ale także przy braku wystarczającego pokrycia rosnących wydatków. Były to tzw. pożyczki publiczne, rozpisywane przez rządy poszczególnych państw. Gwarantowano je przeważnie całym majątkiem państwa, ale czasami wskazywano także specjalne źródło dochodów, które miały zapewnić spłatę procentów i kapitału pożyczki. Zadłużenie skarbu państwa w Anglii z tytułu pożyczek wewnętrznych po wojnach napoleońskich wynosiło 850 min funtów szterlingów. Do wybuchu I wojny światowej w 1914 r. .spłacono z tego łącznie 353 min funtów szterlingów. Dochody z pożyczek były nieregularne, ale o ich wysokości i znaczeniu świadczyły wydatki na obsługę i spłatę długu. W końcu XIX w. obciążenie angielskiego skarbu państwa z tytułu obsługi i spłat zadłużenia wahało się w granicach 20—30% wydatków budżetowych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>