produkcja kapitalistyczna

Cel produkcji kapitalistycznej jest osiągany w warunkach konkurencji, która w każdej swej historycznej postaci zmusza kapitalistów — niezależnie od ich subiektywnych motywacji — do stałego zwiększania kapitału, jeśli chcą utrzymać swoje pozycje na rynku. Drogi do tego prowadzą przez obniżanie kosztów produkcji za pomocą podnoszenia wydajności pracy dzięki ulepszaniu narzędzi pracy, doskonaleniu procesów wytwórczych czy rozszerzaniu skali produkcji. W każdym przypadku niezbędny jest wzrost nakładów kapitału, co sprawia, że w krótkich okresach przeważająca część przyrostu zysków jest przeznaczana na akumulację, a konsumpcja kapitalistów jest względnie stała. Natomiast dla pozbawionych środków produkcji robotników jedynym sposobem uzyskiwania niezbędnych środków utrzymania jest wynajmowanie kapitalistom swej siły roboczej, której cena kształtuje się na rynku pracy według prawa podaży i popytu. Tak jak cena rynkowa każdego towaru, ma ona tendencję do kształtowania się na poziomie równym wartości, która w przypadku siły roboczej odpowiada wartości środków spożycia niezbędnych, przy danym poziomie sił wytwórczych, do odtworzenia jej zużycia w procesie produkcji. W tych warunkach obniżanie kosztów produkcji w tej mierze, w jakiej dotyczy środków konsumpcji robotniczej, przyczynia się do spadku wartości siły roboczej, a przez to do spadku udziału płacy roboczej w nowo wytwarzanej wartości na korzyść wartości dodatkowej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>