Przyrost naturalny

Powojenny rozwój przyrostu naturalnego wykazuje długofalową tendencję spadkowa. Przejściowe wyże zaznaczyły się w latach pięćdziesiątych i od 1972 r. Pierwszy spowodowany był tzw. powojenną kompensacją urodzeń, obecny zaś jest konsekwencją poprzedniego i wynika ze znacznego wzrostu liczby małżeństw i urodzeń, gdyż rodziny zakładają obecnie liczebnie liczne roczniki osób urodzonych w latach powojennych. Tak wiec w okresie szczytowym, w latach pięćdziesiątych, krajowi przybywało rocznie pół miliona obywateli, natomiast w pięcioleciu 1967— 1971 liczba ta nie przekraczała 280 tyś. Obecnie zwiększyła się ona do ponad 350 tyś., lecz w latach następnych zacznie ponownie maleć. Zmiany i ogólny spadek dynamiki zaznacza się wyraźniej we współczynnikach przyrostu, które nawet obecnie, w okresie ponownego słabego wzrostu, są prawie o połowę niższe niż w 1953 r. (10,2% w 1975 w porównaniu z 19,5%). W niektórych regionach, a zwłaszcza na terenach północnych i zachodnich, względne obniżenie przyrostu było silniejsze niż na pozostałych obszarach kraju. Mimo jednak zmniejszenia się bezwzględnych różnic miedzy wartościami współczynników wojewódzkich, relatywne zróżnicowanie poziomów nie uległo większym zmianom. Wielkość przyrostu naturalnego Polski kształtowała się głównie pod wpływem zmian zachodzących w poziomie rozrodczości, mniejsze znaczenie miał natomiast powolny spadek umieralności. Obydwa te składniki ruchu naturalnego znajdowały się jednak pod wpływem zmian w strukturze wieku ludności, których znaczenie uwypuklało się wyraźniej w rozwoju poszczególnych jednostek terytorialnych aniżeli w zmianach wielkości przyrostu ogólnego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>