Ropa naftowa

Polska, a ściślej Karpaty, są jednym z obszarów (obok Rumunii, Półwyspu Apszerońskiego i Pensylwanii), gdzie w drugiej połowie XIX w. narodził się współczesny przemysł naftowy. W roku 1852 Ignacy Łukasiewicz, aptekarz z Krosna opanował proces destylacji ropy, a uzyskaną z niej naftę użył do oświetlenia za pomocą skonstruowanej przez siebie lampy naftowej. Właściwym jednak bodźcem do szybkiego wydobycia ropy stał się dopiero wynalazek i rozpowszechnienie silnika spalinowego w końcu XIX w. Górnictwo ropy naftowej w Karpatach polskich zostało od początku opanowane przez obce kapitały. Eksploatacja tych złóż była gwałtowna i rabunkowa. Najwyższy poziom wydobycia osiągnięto w tym obszarze na początku XX w. W roku 1909 w ówczesnej Galicji wydobyto ponad 2 mln t ropy, co stanowiło wówczas ponad 5% produkcji światowej. Od tego czasu zaznaczył się już stały spadek wydobycia (1920 r. — 765 tyś. t, 1938 r. — 553 tyś. t) wskutek zmniejszającej się wydajności złóż i opłacalności eksploatacji. Po drugiej wojnie światowej, wobec wyczerpywania się ropy naftowej w złożach karpackich (których zresztą tylko część zachodnia znalazła się w granicach Polski), podjęto poszukiwania geologiczne poza obszarem Karpat — na ich przedpolu oraz na Niżu Polskim. Poszukiwania te dały pewne rezultaty w postaci odkrytych złóż w okolicach Mielca, następnie między Bochnią i Proszowicami oraz koło Krosna Odrzańskiego, a ostatnio również w rejonie Kamienia Pomorskiego i na wyspie Wolin.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>