Sily morskie

Energia wód płynących na obszarze Polski jest dość znaczna, jednakże niski stopień jej koncentracji — w postaci czy to wielkich spadków, czy też dużych przepływów w rzekach — powoduje, że z rzek polskich poważniejszy potencjał energetyczny reprezentują tylko (wg kolejności): Wisła, Odra, Dunajec, San, Warta, Narew i Bóbr. Nadające się teoretycznie do technicznego wykorzystania zasoby sił wodnych w Polsce ocenia się na ponad 13 mld kWh, z czego tylko połowa nadaje się do opłacalnego ekonomicznie wykorzystania. Budowa elektrowni wodnych w Polsce uzasadniona jest tylko w tych przypadkach, gdy stanowią one element inwestycji kompleksowych, służących równocześnie innym celom, na przykład ochronie przed powodzią czy poprawie warunków żeglugi. Obecne rozmieszczenie elektrowni wodnych związane jest przede wszystkim z sudeckimi dopływami Odry oraz karpackimi dopływami Wisły. Do największych obiektów należą tu: Solina i Myczkowce na Sanie (138+8 MW), Rożnów i Czchów na Dunajcu (50+8 MW) oraz Dychów na dolnym Bobrze (75 MW), a z mniejszych Porąbka (12 MW) i Tresna (20 MW) na Sole, Pilichowice na górnym Bobrze (12 MW), Otmuchów na Nysie Kłodzkiej (8 MW) i Turawa na Małej Panwi (8 MW). Drugim obszarem koncentracji elektrowni są pojezierza. Na krótkich, lecz bystrych rzekach pojezierzy czynnych jest kilkadziesiąt małych siłowni. Do największych należą elektrownia w Koronowie na Brdzie (28 MW) oraz uruchomiona w 1971 r., jedyna w Polsce, elektrownia szczytowo-pompowa w Żydowie (woj. koszalińskie), na jeziorze Kamionno, o mocy 150 MW.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>