sklonnosc do inwestowania

Trudność tę, występującą nawet w teorii, jeszcze pogłębiają problemy praktyki gospodarczej. Teoretycznie biorąc, w centralnie planowanej gospodarce socjalistycznej nie powinien w ogóle występować nadmierny popyt inwestycyjny, gdyż powinien on być z góry ściśle dostosowany do podaży środków inwestycyjnych i do możliwości wykonawczych. Takie założenie może pasować tylko do idealnej koncepcji planu optymalnego, ale nie odpowiada ono realnemu przebiegowi procesów planistycznych. W praktyce plany rozwoju kształtują się w znacznej mierze jako wynik ścierania się rozmaitych ambicji i interesów branżowych, terenowych i odcinkowych, a nie tylko jako wyraz zastosowania jednolitego ogólnokrajowego kryterium wyboru. W świetle analiz, nadmierna skłonność do inwestowania w gospodarce socjalistycznej powstaje z dwóch wspólnie oddziałujących powodów. Jeden to stały nacisk potrzeb inwestycyjnych, wynikający z ambicji rozwojowych występujących na różnych szczeblach decyzyjnych. Podstawową ambicją wynikającą z interesów ogólnospołecznych jest utrzymywanie wysokiego tempa wzrostu gospodarczego. Warunkiem tego jest wysoki udział akumulacji w dochodzie narodowym.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>