spadek dochodu narodowego

Początkowy spadek dochodu narodowego zostaje bowiem stosunkowo szybko zahamowany, po czym następuje jego wzrost, a więc bezpośrednio po recesji następuje faza poprawy lub ożywienia. Konsekwencją skrócenia tych dwóch faz jest jednak skrócenie także fazy cyklicznego ożywienia. W rezultacie cykl trwa krócej: średnia długość cyklu po II wojnie światowej wynosi około 5 lat, a jego punkt ciężkości przesunął się na fazę zwaną niegdyś „rozkwitem”, a obecnie przez swój zmieniony charakter zasługującą raczej na określenie „faza stabilizacji na wysokim poziomie koniunktury”. W okresie ostatnich 15-20 lat obserwuje się wyraźne osłabienie efektywności antycyklicznego interwencjonizmu państwa, czego wyrazem są ostatnie dwie recesje o charakterze ogólnoświatowym — w latach 1974–1975 i 1980 -1982, dłuższe i głębsze od poprzednich recesji powojennych. Przyczyny tego leżą głównie w pojawieniu się na rynkach wewnętrznych poszczególnych krajów silnych tendencji inflacyjnych, w znacznej mierze pod wpływem utrzymywania się przez dłuższy czas wysokiego poziomu zatrudnienia. (Okazało się, że – jak niegdyś stwierdził Marks — kapitalizm nie może prosperować bez rezerwowej armii bezrobotnych.) Tendencje te zostały wzmocnione w latach siedemdziesiątych przez wpływ wysokich podwyżek cen ropy naftowej przez kraje eksportujące ten podstawowy surowiec energetyczny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>