Walka o surowce

Od początków XIX w. walka o surowce stanowiła jeden z podstawowych czynników, pobudzających wielkie potęgi świata do ekspansji terytorialnej. Zmierzały one do zapewnienia sobie władania nad obszarami, z których sprowadzano wszystkie najważniejsze surowce. Jak już wspominaliśmy, znaczenie światowego surowca uzyskała najwcześniej bawełna. Uprawiano ją przede wszystkim w południowej Azji, na obszarach podbitych przez Anglie. W końcu XVIII w. bawełnę zaczęto uprawiać także na południu Stanów Zjednoczonych, następnie w Egipcie, również zależnym od Anglii. Charakterystyczną rzeczą było to, że źródła surowca znajdowały się w dużej odległości od ośrodków przetwórstwa: także w Stanach Zjednoczonych przemysł włókienniczy rozbudował się na północy. Bawełna musiała zatem stać się przedmiotem handlu międzynarodowego na wielką skalę. Uprzywilejowaną pozycję zyskała Anglia, która miała w swym posiadaniu główne, poza Ameryką, ośrodki produkcji tego surowca. Inne państwa musiały nabywać bawełnę w Stanach Zjednoczonych lub też w koloniach brytyjskich. Kupcy angielscy pośredniczyli także w handlu ze Stanami Zjednoczonymi, toteż Anglia stała się najważniejszym ośrodkiem międzynarodowego handlu tym surowcem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>