Wegiel brunatny

W okresie międzywojennym lansowano w Polsce pogląd o nieopłacalności wydobycia węgla brunatnego wobec istnienia dużych zasobów węgla kamiennego. Tymczasem na przykład w sąsiednich Niemczech równolegle do górnictwa węgla kamiennego rozwijano również na dużą skalę wydobycie węgla brunatnego. Występowanie złóż węgla brunatnego w zachodniej Polsce było wówczas ogólnie znane, nie zostały one jednak dokładnie zbadane z braku zainteresowania nimi przemysłu i tylko lokalnie je eksploatowano. Poważny wzrost zapotrzebowania na paliwo w Polsce po drugiej wojnie światowej przyczynił się nie tylko do kontynuowania wydobycia węgla brunatnego w odzyskanych na Dolnym Śląsku i Ziemi Lubuskiej kopalniach, lecz również w następnych latach do silnej jego rozbudowy (Turoszów) oraz rozpoczęcia eksploatacji węgla brunatnego w nowo udokumentowanym Zagłębiu Konińsko-Tureckim. Węgiel brunatny w Polsce jest głównie wieku mioceńskiego, z wyjątkiem niewielkiego złoża triasowego w okolicach Zawiercia, a jego występowanie koncentruje się przeważnie w zachodniej i środkowej części kraju. Ogólne zasoby geologiczne węgla brunatnego w Polsce wynoszą około 40 mld t, jednak tylko ich część nadaje się do eksploatacji. W roku 1975 udokumentowane zasoby bilansowe wynosiły 9 mld t, a zasoby szacunkowe około 10 mld t. Z udokumentowanych zasobów 0,9 mld t przypada na eksploatowane złoża w rejonie Turoszowa nad Nysą Łużycka, 0,5 mld t na złoża Zagłębia Konińsko-Tureckiego oraz 2,1 mld t na złoża w okolicach Bełchatowa koło Piotrkowa Trybunalskiego, których zagospodarowanie rozpoczęto w 1975 r.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>